Πρόσφατα

4o Enduro Festival Μέγαρα…η δική μας ιστορία!

Φυσικά, μετά από κάθε οργανωμένη enduro-βολτα όλοι έχουν να διηγηθούν από μια ιστορία, ολοκληρώνοντας με τον δικό τους τρόπο ο καθένας την ουσία αυτών των εκδηλώσεων που είναι η περιπέτεια με την παρέα κάνοντας αυτό που μας ευχαριστεί περισσότερο, να οδηγούμε τις χωμάτινες μοτοσυκλέτες μας στο βουνό. Αυτή είναι η δική μας ιστορία.

Όπως πάντα είχα ετοιμοπόλεμο το KLXάκι μου για να βρεθώ μαζί με άλλους 300+ νοματαίους στην enduro-βόλτα των Μεγάρων, γνωστή και ως 4o Enduro Festival. Τα πράγματα όμως άλλαζαν στην συνέχεια γιατί μας ζητήθηκε να φέρουμε έναν Ιταλό στο event, που θα οδηγούσε για πρώτη φορά σε enduro διαδρομή. Έπεσαν τα τηλέφωνα και σχετικά αργά την Κυριακή το πρωί συνάντησα τον Ivan για να ξεκινήσουμε προς το Αλεποχώρι. Στην διαδρομή μου διηγήθηκε την ιστορία του πως βρέθηκε στην Ελλάδα και πήγαν να μου πέσουν τα μαλλιά από την τρελή του απαίτηση προς τους διοργανωτές να κάνει την βόλτα με ένα 950 Adventure με το οποίο περνάει σχεδόν κάθε σαββατοκύριακο στην Βαρυμπόμπη. Λίγο ακόμα και θα έπειθε και εμένα ότι το 950 τα καταφέρνει μια χαρά στα μονοπάτια της Πάρνηθας, που όπως μου ανέφερε έκανε συνέχεια. Αν δεν το δω, μου είναι δύσκολο να το πιστέψω, του είπα, και τον έβαλα στο κλίμα των συγκεκριμένων event παρακαλώντας τον να πάρει το KLX μου για να κάνει άνετα την βόλτα.

15825817_1751215181809274_3464710260554160946_n

Με τους περισσότερους ήδη να έχουν φύγει στο βουνό, φτάσαμε στην παραλία του Αλεποχωρίου και εκεί δανείστηκα την μοτοσυκλέτα του φίλου μου Γιάννη, του ανθρώπου που μου ζήτησε να βοηθήσουμε τον Ivan να κάνει την πρώτη του οργανωμένη enduro-βόλτα, μια και ο ίδιος δεν μπορούσε λόγω τραυματισμού να συμμετέχει.  Λίγο μετά τις 12 ξεκινήσαμε και μπήκαμε στην διαδρομή όπου το χώμα μας έκανε τα κέφια, με λίγη λάσπη σε συγκεκριμένα σημεία και πρόσφυση απολαυστική σχεδόν παντού. «Ιvan όλα καλά;» ρώτησα τον συνοδοιπόρο μου «Όλα καλά φίλε μου!» μου απάντησε με ένα πλατύ χαμόγελο και έναν άκρως ευτυχισμένο τόνο στην φωνή. Έτσι, συνεχίσαμε μέχρι να βρούμε τα πρώτα κάπως απαιτητικά σημεία που για μένα ήταν ένα τεστ να δω πως θα τα καταφέρει ο Ivan, για να ξέρω πως θα κυλήσει η μέρα μου. Με την απειρία του πρωτάρη, όπως ήταν λογικό δυσκολεύτηκε αλλά με λίγο καθοδήγηση και γρήγορη σκέψη κατάλαβε τι πρέπει να κάνει για να περνάει τα σημεία όπου η πρόσφυση ήταν περιορισμένη. Χωρίς ιδιαίτερες καθυστερήσεις φτάσαμε στα πέτρινα κομμάτια όπου αν και δεν κολλήσαμε πουθενά η αντοχή του Ιταλού φίλου έφτασε στα όρια της, κουράζοντας και το μικρό KLX που άρχισε να βγάζει ατμούς. «Δεν μπορώ να συνεχίσω….οι ώμοι μου είναι τελειωμένοι» αλλά έχουμε κάνει μόλις 20 χιλιόμετρα. Τον καθησύχασα λέγοντας του ότι δεν βιαζόμαστε και ότι θα κάνουμε την διαδρομή μαζί μέχρι το τέλος όση ώρα κι αν μας πάρει. Έτσι κι αλλιώς γνώριζα ότι σε όλες τις enduro-βόλτες είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα πέσεις σε αρκετές καθυστερήσεις, οπότε ήταν ανούσιο να αφήσω τον Ivan μόνο του έστω κι αν ήξερα ότι θα τα κατάφερνε μέχρι το τέλος εκτός απροόπτου. Από την άλλη, όσο κουρασμένος κι αν ήταν, είχε μια ευτυχισμένη έκφραση στο πρόσωπο του με μια υπέρμετρη αισιοδοξία που πραγματικά με γέμιζε και μου έδινε θετική ενέργεια.  Περνούσαμε καλά,  και είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον να τον βλέπω να μαθαίνει και να προσαρμόζεται γρήγορα σε αυτή την καινούργια του εμπειρία.

Είχαμε όμως και τις στιγμές μας, κυρίως από την αφηρημάδα την δικιά μου. Χάσαμε μερικές φορές την διαδρομή αλλά η δυσκολότερη ήταν σε μια μεγάλη κατηφόρα με λάσπη από έναν σωλήνα νερού, που είχε τρυπήσει. Δεν έπρεπε να την έχουμε κατέβει ποτέ, και όλα έδειχναν ότι θα έπρεπε να την ανέβουμε για να επιστρέψουμε ξανά στην διαδρομή.  Τα πράγματα έδειχναν ακόμα χειρότερα όταν στην προσπάθεια να την ανέβω, έμεινα πέντε μέτρα πριν την κορυφή και η μοτοσυκλέτα δεν πήγαινε πουθενά από την λάσπη των Μεγάρων, όσοι ξέρουν καταλαβαίνουν. Ξαφνικά με ατάραχο ύφος ο Ivan με φώναξε και μου είπε ότι είδε μοτοσυκλέτες να περνούν σχετικά δίπλα του στο τέλος της κατηφόρας. Εκεί. ο συναγερμός έληξε και γρήγορα ξεχάσαμε την περιπέτεια που μπορούσαμε να έχουμε μπλέξει.

Με τούτα και με εκείνα φτάσαμε στο πρώτο split της διαδρομής σε Hard και Normal και όπως είναι φυσικό ο Ivan αναρωτήθηκε τι πρέπει να κάνουμε. «Τώρα είσαι μόνος σου…» του είπα «…δεν είναι λογικό να έρθεις από το Hard γιατί ούτε κι εγώ ξέρω τι μπορεί να σημαίνει….κάνε αυτά που είπαμε και αν έχεις πρόβλημα πάρε με τηλέφωνο…κράτα τον ρυθμό σου και μην κάνεις κάτι τρελό». Βέβαια, μετά από 500 μέτρα βρεθήκαμε ξανά νομίζοντας και οι δύο ότι έχουμε πάρει λάθος δρόμο. Αφού γελάσαμε με τα χάλια μας, συνεχίσαμε στην διαδρομή που ήμασταν αδιαφορώντας αν είναι Hard ή Normal καθώς δεν είχαμε άλλη επιλογή. Από εκεί και μετά πραγματικά η διαδρομή ήταν εξαιρετική περνώντας από γκρεμούς, ανηφόρες, κατηφόρες, όλα μέσα σε σχετικά πυκνή βλάστηση και ένιωθες ότι είσαι σε ένα αργό roller coaster που δεν ήξερες που θα πας στην επόμενη στροφή ή στο τέλος της κατηφόρας. Κάπου εκεί στις ρεματιές η διαδρομή χώρισε ξανά σε Hard και Normal αλλά πλέον είχαμε καλό ρυθμό και ο Ivan ήταν σίγουρος ότι μπορεί να κάνει την διαδρομή μόνος του. Πήρα το Hard και αυτός το Normal αλλά και αυτός ο χωρισμός δεν κράτησε πολύ. Στο χείλος ενός γκρεμού υπήρχε κίνηση, προσπαθώντας άτομα της οργάνωσης(που πρέπει να αναφέρουμε ότι ήταν παντού στην διαδρομή) να ανεβάσουν έναν συμμετέχοντα που γλύτωσε στο τσακ την πτώση στο κενό σταματώντας σε ένα θάμνο. Περιμένοντας με σβηστές της μοτοσυκλέτες, άκουσα έναν γνώριμο ήχο κινητήρα να πλησιάζει στο σημείο. «Αυτό είναι το KLX» μου σκέφτηκα και μόλις γύρισα πίσω το κεφάλι μου ήταν ο Ivan. Κουρασμένος, λίγο προβληματισμένος αλλά με την ευτυχία να ακτινοβολεί στα μάτια του μου είπε «…συναντιόμαστε πάλι» και του απάντησα «ναι φίλε μου»  αντιγράψοντας μια αγαπημένη του ελληνική έκφραση.

Από εκεί και μετά, παιδιά της οργάνωσης μας διαβεβαίωσαν ότι δεν υπάρχουν δυσκολίες και θέλουμε λιγότερο από 10 χιλιόμετρα για να ολοκληρώσουμε τον κύκλο. Είπα να το σανιδώσω και το έκανα, αν και είχα δεύτερες σκέψεις με το προβληματισμένο ύφος του Ivan στην τελευταία μας συνάντηση. Η ανησυχία μεγάλωσε όταν αργούσε να επιστρέψει στο τερματισμό αλλά το άγχος τελικά έφυγε και σύντομα ξεχάστηκε όταν άκουσα τον γνώριμο ήχο του KLX με τον Ivan να πλησιάζει και να βγάζει το κράνος με ένα τεράστιο χαμόγελο. «Το έκανα…την έβγαλα την διαδρομή…ολοκλήρωσα το πρώτο μου enduro»  έκανε σαν μικρό παιδί, όλοι ήμασταν χαρούμενοι για αυτόν, το πρόσωπο του τα έλεγε όλα, ήταν κουρασμένος αλλά σίγουρα δεν τον ένοιαζε. Μόλις τα πράγματα ηρέμησαν λίγο με έπιασε και μου είπε «έχω ένα καλό και ένα κακό πράγμα να σου πω…το καλό είναι ότι τερμάτισα…το κακό είναι ότι στο KLX δεν θα βρεις δίσκους μέσα στο μοτέρ…του έκαψα όλους», γέλασα δυνατά γιατί κάτι είχα καταλάβει από το ανησυχητικό του βλέμμα στην τελευταία μας συνάντηση στο βουνό, του είπα δεν πειράζει, μάλλον έτσι κι αλλιώς θα ήθελαν αλλαγή σύντομα και προχωρήσαμε όλοι μαζί προς την καντίνα για να πάρουμε το άξια κερδισμένο τρόπαιο των προσπαθειών μας…τις μπύρες.

Ήταν μια enduro-βόλτα για εμένα πραγματικά μοναδική. Ένα event που με γύρισε πολλά χρόνια πίσω ξυπνώντας μου συναισθήματα που είχα βιώσει στα πρώτα μου χρόνια με τις χωμάτινες μοτοσυκλέτες. Και όλα αυτά οφείλονται σε έναν άνθρωπο που τον γνώρισα εκείνη την ημέρα γιατί απλά ήθελε να κάνει το πρώτο του enduro. Έναν άνθρωπο διαφορετικής κουλτούρας, γλώσσας και εθνικότητας που περάσαμε μια ολόκληρη μέρα σαν να γνωριζόμασταν χρόνια. Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί στο πρόσωπο του είδα τον εαυτό μου όταν εγώ έκανα το πρώτο μου enduro, και υπήρχε ένας αντίστοιχος εγώ εκείνη την εποχή να ασχοληθεί μαζί μου, και να μοιραστεί την χαρά μου. Ο Ivan, ευχαρίστησε εμένα και τον Γιάννη χίλιες φορές εκείνη την ημέρα αλλά δεν ξέρω μήπως εμείς θα έπρεπε να ευχαριστήσουμε εκείνον, για την σπάνια εμπειρία που μας χάρισε. Κλείνοντας θα πρέπει να συγχαρώ την MOΛΕΜ για την εξαιρετική διοργάνωση και θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους προσπαθούν και διοργανώνουν τέτοιες εκδηλώσεις.

Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος

Δείτε παρακάτω video από την onboard κάμερα του Ivan στο 4o Enduro Festival.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s