Πρόσφατα

Συνέντευξη Γιάννη Τρίγκα

Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Enduro 2018, ο Γιάννης Τρίγκας εμφανίστηκε πολύ δυνατός ανεβαίνοντας μετά από δύο χρόνια στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Ξεκινώντας εντυπωσιακά την χρονιά, διεκδίκησε την πρώτη θέση στην Γενική και τελικά κατάφερε να πάρει τον τίτλο στην Ε2. Στην παρουσίαση των 2019 μοντέλων της Beta στην Ανάβυσσο της Αττικής, είχαμε την ευκαιρία να μας μιλήσει σε αποκλειστική συνέντευξη, για το πρωτάθλημα που πέρασε αλλά και για τα μελλοντικά του σχέδια.

Γιάννη, η χρονιά για κάθε αθλητή ξεκινάει από την προετοιμασία. Το 2018 πότε ξεκίνησες την προετοιμασία σου και πως πήγε αυτή η περίοδος, σε σχέση με τους στόχους σου;
Η χρονιά ξεκινάει πάντα νωρίς, πριν από τα Χριστούγεννα. Έχοντας προγραμματίσει τους αγώνες που θα τρέξουμε και ξέροντας ότι θα αγωνιστούμε στο φετινό πρωτάθλημα, κάναμε πολύ καλή προετοιμασία όλο τον χειμώνα και μας βγήκε ωραία και αβίαστα. Φτάνοντας στον πρώτο αγώνα είδαμε ότι είμαστε σε καλό οδηγικό επίπεδο και συνεχίσαμε στους ίδιους ρυθμούς. Αργότερα στο πρωτάθλημα όλα τα παιδιά ανέβασαν τον ανταγωνισμό και έπρεπε να πιέσω περισσότερο για να έχω καλύτερα αποτελέσματα στην Γενική. Δεν μου βγήκε, ειδικά στους δύο τελευταίους αγώνες, αλλά κατάφερα να τερματίσω τρίτος και να πάρω το πρωτάθλημα στην Ε2.

Είσαι ικανοποιημένος από την συνολική σου απόδοση στο πρωτάθλημα;
Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος από την φετινή χρονιά. Δεν είχαμε κανένα πρόβλημα με το μηχανάκι και οι αγώνες ήταν πραγματικοί enduro, με την έννοια ότι ήταν διήμεροι. Πιστεύω ότι στους διήμερους αγώνες φαίνεται ένας οδηγός…αν είναι προπονημένος και πόσο έχει δουλέψει. Βέβαια γνωρίζω ότι για τα άλλα παιδιά που είναι πιο χομπίστες είναι αρκετά πιο δύσκολο. Ίσως θα μπορούσε να είναι κάποιοι αγώνες διήμεροι και κάποιοι μονοήμεροι. Προσωπικά προτιμώ τους διήμερους αγώνες,

Μια και ανέφερες τους διήμερους αγώνες, η ολοκλήρωση του πρωταθλήματος σε λιγότερο από έξι μήνες σε επηρέασε αγωνιστικά;
Όχι…πιστεύω ότι αυτό το πρόγραμμα βολεύει όλους. Θα προτιμούσα όμως αντί για 18 Μαρτίου, να ξεκινούσε νωρίτερα. Στην Ελλάδα έχουμε όλο το χρόνο πάρα πολύ καλό καιρό και μπορούμε τον Φεβρουάριο να κάνουμε αγώνες στην Πελοπόννησο, δεν είναι ανάγκη να πάμε στην Φλώρινα ή την Καβάλα. Μπορεί το πρόγραμμα να απλωθεί και να μοιραστεί έτσι ώστε να ξεκινάμε ακόμα και τον Ιανουάριο ώστε να μην υπάρχει τόσο μεγάλη νεκρή περίοδος. Θα έβρισκα λόγους το πρωτάθλημα να συνεχίζεται μετά το καλοκαίρι αν είχαμε δώδεκα αγώνες. Την στιγμή που φέτος είχαμε τέσσερις συναντήσεις δεν είναι λογικό να είχαμε μια διακοπή τεσσάρων μηνών που ουσιαστικά μένουμε όλοι σε αδράνεια, γιατί δεν μπορείς να συντηρηθείς σε καλό επίπεδο όταν δεν υπάρχουν αγώνες. Πιστεύω ότι ήταν καλό που είχαμε τέσσερις μαζεμένους πανελλήνιους αγώνες και μετά ακολουθούν τα πρωταθλήματα νοτίου και βορείου Ελλάδος. Ενισχύονται και αυτά τα πρωταθλήματα γιατί κι εμάς θα μας λείψουν αγώνες εκείνη την περίοδο για να προπονηθούμε.

Σε βολεύει το γεγονός ότι παράλληλα με το Πανελλήνιο γίνονται και οι αγώνες των νοτίου και βορείου;
Εμένα δεν με επηρεάζει. Έτσι κι αλλιώς εμείς ξεκινάμε πρώτοι και δεν συναντάμε κίνηση για να έχουμε κάποιο πρόβλημα.

Ας γυρίσουμε πάλι σε εσένα. Ποια ήταν η καλύτερη φετινή σου στιγμή;
Η καλύτερη φετινή στιγμή ήταν η νίκη μου στον πρώτο αγώνα. Είχα δύο χρόνια να κερδίσω. Αντιμετώπιζα κάποια…ας πούμε προσωπικά προβλήματα. Ήμουν εκτός προπονήσεων για δύο χρόνια αλλά ήμουν στους αγώνες γιατί το αγαπάω πολύ αυτό που κάνω και δεν μπορώ να λείπω. Μόλις «χαλάρωσα» από κάποια θέματα που είχα, έκανα μια τρίμηνη προετοιμασία με πάρα πολύ καλό ρυθμό και αρκετό πείσμα. Ξέρεις όταν δεν προπονείσαι και αγωνίζεσαι, όλοι μπορούν να σε κρίνουν. Για αυτό πάμε στους αγώνες, μέσα στην αρένα για να κριθούμε και να συγκριθούμε. Αυτό όμως δεν πρέπει να σε επηρεάζει, γίνεται παντού. Αλλά όταν έρχεσαι μετά από δύο χρόνια και κερδίζεις την στιγμή που δεν το περιμένει κανείς, σου δίνει μια ξεχωριστή χαρά.

Υπήρξε κάποια κακή στιγμή την φετινή χρονιά;
Δεν νομίζω ότι είχα κάποια κακή στιγμή μέσα στην χρονιά. Τώρα σε κάποιους αγώνες δεν είχα τα αποτελέσματα που θα ήθελα, αυτό δεν είναι κακή στιγμή. Κακή στιγμή είναι όταν έχεις κάποιον τραυματισμό, δεν είναι αν δεν σου βγει ένας αγώνας και από πρώτος πας πέμπτος. Εγώ μετά από τόσα χρόνια στους αγώνες δεν το βλέπω έτσι. Είχα μια τέλεια χρονιά χωρίς τραυματισμούς, με πάρα πολύ καλή προετοιμασία και με μια πάρα πολύ καλή μοτοσυκλέτα την τετράχρονη Beta 390 RR, καλά προετοιμασμένη που δεν τις έλειπε τίποτα και πραγματικά θα την ζήλευαν ομάδες του εξωτερικού.

Πέρσι τον Δεκέμβριο είχες και μια ξεχωριστή εμπειρία να οδηγήσεις σε εκδήλωση της Beta στο Λουτράκι με τον δις πλέον, παγκόσμιο πρωταθλητή στην EnduroGP Steve Holcombe. Θέλεις να μας μιλήσεις για αυτό;
Με τον Steve είχαμε γνωριστεί το 2015 όταν έτρεξα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα και ήμασταν κάτω από την ίδια τέντα, στην δορυφορική ομάδα Beta Boano. Τότε ήταν η πρώτη του χρονιά στο παγκόσμιο και αγωνιζόταν στην κατηγορία Junior. Θυμάμαι σε έναν αγώνα στο Βέλγιο είχα πρόβλημα με τα capital control και δεν μπορούσα να νοικιάσω αυτοκίνητο και του ζήτησα αν μπορούσε να με πηγαινοφέρνει στο ξενοδοχείο. Το έκανε με χαρά και περίπου σαν να είχε υποχρέωση επειδή είμαστε στην ίδια ομάδα. Από εκεί και μετά γνωριστήκαμε και κάναμε παρέα και τα λέμε κάθε χρόνο. Είναι ένα τελείως απλό παιδί που έχει βάλει το κεφάλι κάτω χωρίς να κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Η ανταμοιβή βέβαια είναι τα συνεχόμενα πρωταθλήματα τα τρία τελευταία χρόνια, μαζί με τον φετινό τίτλο που κατέκτησε εχτές. Ήρθε πέρσι στην Ελλάδα και οδηγήσαμε μαζί στο Λουτράκι στην εκδήλωση της Beta, το βράδυ βγήκαμε στην Αθήνα…τον παρέσυρα και ήπιαμε λίγο…

…δεν είναι της παλιάς σχολής enduro…δεν πίνει αλκοόλ;
Γιατί δεν είναι της παλιάς σχολής enduro; Εντάξει, δεν πίνει στην καθημερινότητα του αλλά είναι ένας απλός άνθρωπος όπως είναι όλοι οι άλλοι. Μην φανταστείς ότι κάνουν τις υπερβολές στην ζωή τους. Είναι αυστηροί με το πρόγραμμα τους, κάνουν σκληρή προπόνηση γιατί είναι επαγγελματίες και ζουν από τους αγώνες.

Τα μελλοντικά σου σχέδια;
Για το μέλλον θέλω να βρω καινούργια πράγματα και να βρω ένα νέο κίνητρο για να ανακαλύψω κάτι καινούργιο. Το να αγωνιστώ ακόμα μια χρονιά στο πρωτάθλημα enduro…όχι ότι δεν θέλω ή ότι δεν μου αρέσει…κάθε άλλο…θα προτιμούσα όμως να ανακαλύψω κάτι καινούργιο. Μιλάμε πάντα για το μηχανοκίνητο αλλά να εξερευνήσω κάτι άλλο. Τώρα το συζητάω, έχουμε κάνει κάποια πλάνα…κάποια σχέδια με τους ανθρώπους που πρέπει αλλά ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω. Το όνειρό μου είναι να αγωνιστώ στους αγώνες Rally. Θέλω να δουλέψω σε καινούργια πράγματα και να βρω αυτό το κίνητρο να κάνω προπόνηση και πιο πολλή γυμναστική για να μπορώ να αντεπεξέλθω. Είναι ένα κίνητρο για να κάτσω να δουλέψω με πείσμα. Θα δούμε τι θα γίνει γιατί είναι ένα πράγμα τελείως διαφορετικό. Θέλω να το κυνηγήσω γιατί είναι ένα κίνητρο να προσπαθήσω να γίνω καλός σε κάτι άλλο.

Είναι στους στόχους σου και τo Dakar;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει χωμάτινος οδηγός που να μην έχει όνειρο ζωής το Dakar, όποιος πει ότι δεν θέλει ή ότι δεν έχει σκεφτεί τον εαυτό του στην ράμπα εκκίνησης ή στον τερματισμό του Dakar και ειδικά εντουράς…λέει ψέμματα. Για εμένα είναι η κορωνίδα του μηχανοκίνητου χωρίς να λέω ότι τα άλλα πρωταθλήματα δεν είναι θεαματικά, ίσως είναι και πιο ανταγωνιστικά αλλά το Dakar έχει άλλο κύρος σαν αγώνας και πιστεύω ότι όλοι οι αθλητές του μηχανοκίνητου θα ήθελαν να ζήσουν την περιπέτεια τους σε αυτόν τον μεγάλο αγώνα. Βέβαια στους στόχους μου είναι μια συμμετοχή γιατί δεν νομίζω ότι είμαστε σε θέση εμείς να κερδίσουμε.

Έχουμε κερδίσει στο παρελθόν με τον Βασίλη Ορφανό…
Ναι βέβαια…ο Βασίλης για εμένα, είναι πρώτα από όλα ένας φοβερός αθλητής, με φοβερό πείσμα τον οποίο ζηλεύω με την καλή έννοια και τον θαυμάζω. Είναι και πηγή έμπνευσης να έχουμε έναν οδηγό με συμμετοχές και τερματισμούς σε τέτοιους αγώνες…μετά από δύσκολες πορείες με τραυματισμούς και ατυχίες μας έδειξε ότι μπόρεσε και το έκανε και ότι μπορούμε κι εμείς να το πετύχουμε.

Σε έχουμε δει τελευταία σε αρκετή flat track δραστηριότητα. Πως προέκυψε αυτό;
Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε αρχίσει «να γλιστράμε» γιατί είναι πραγματικά…μια πάρα πολύ καλή προπόνηση. Αν δούμε αναβάτες του εξωτερικού, για πολλούς η πρώτη τους προπόνηση είναι το flat track ή dirt track. Η διαφορά σε αυτά τα δύο είναι ότι το dirt track είναι σαν το ράντζο του Rossi, η πίστα δεν είναι μόνο αριστερόστροφη, έχει κι άλλες στροφές. Είναι η πρώτη μορφή αγώνων που γινόντουσαν στην Αμερική, μιλάμε για ιστορία πάρα πολλών ετών. Τον τελευταίο καιρό έχει έρθει και πάλι στο προσκήνιο, έχει γίνει μόδα μπορούμε να πούμε. Γίνεται σε μια χωμάτινη πίστα με πολύ χαμηλό κόστος για τον διοργανωτή, δεν έχει τις απαιτήσεις που έχουμε σε αγώνες motocross, πόσο μάλλον σε έναν αγώνα enduro. Είναι πάρα πολύ εύκολο να το οργανώσεις, το κόστος είναι πάρα πολύ μικρό. Μπορείς να συμμετέχεις με ότι μοτοσυκλέτα θέλεις, δεν είναι ανάγκη να έχεις την μοτοσυκλέτα των 10.000 ευρώ για να έρθεις να κάνεις flat track. Μπορείς ακόμα και μια μοτοσυκλέτα των 500 ευρώ να έρθεις να γλιστρήσεις και να κάνεις το κέφι σου με τους φίλους σου. Εμείς στον χώρο προπόνησης δίπλα στο σπίτι μου στα Τρίκαλα, έχουμε φτιάξει μια πίστα, είναι 200 μέτρα λίγο μεγαλύτερη από αυτή που κάνουν οι Ισπανοί το Superprestigio και τρέχουν όλοι οδηγοί του MotoGP. Έχουμε σκοπό στο μέλλον να διοργανώνουμε εκδηλώσεις όπως το Dirt Fest στις Αφίδνες. Θέλουμε να έρχονται οι χομπίστες, με ότι μοτοσυκλέτα έχει ο καθένας και να περάσει καλά. Θέλουμε να καταλάβει ο κόσμος ότι για να περάσει καλά δεν χρειάζεται να έχει την καλύτερη μοτοσυκλέτα ή τον καλύτερο εξοπλισμό. Μπορεί να έρθει και να κάνει flat track από παπάκι 50άρι μέχρι δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να έχει καθένας.

Ποιους θέλεις να ευχαριστήσεις την φετινή χρονιά;
Την φετινή χρονιά όπως και όλες τις χρονιές που αγωνίζομαι, πρώτα από όλα το θέμα είναι οικογενειακό και ευχαριστώ το σπίτι μου και ειδικά τον αδερφό τον Νάσο και τον πατέρα μου που με στηρίζουν. Φυσικά όλους τους χορηγούς μου που με ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια και πρώτα από όλα τον Γιάννη Τζωρτζόπουλο που έχουμε δέκα χρόνια συνεργασίας και φροντίζει για την ασφάλεια μου ένα πολύ σημαντικό κομμάτι, την εταιρεία Beta Fuoristrada και τα παιδιά τον Γιώργο και τον Τέντι οι οποίοι πέρα από συνεργάτες είναι και προσωπικοί φίλοι, τα ελαστικά της Dunlop, την ZULAP, το Οπτικό Κέντρο του Στράτου Ντεβετζή, το ΜΧ House, την Μοτολέσχη Τρικάλων και φυσικά τον Κώστα Χαχάγια, τον συνοδηγό μου θα έλεγα, όχι τον μηχανικό μου, γιατί όπου και να βρίσκομαι μέσα στον αγώνα εμφανίζεται συνεχώς μπροστά μου και πάντα είναι διαθέσιμος σε ότι χρειαστώ.

Καλή επιτυχία στην επίτευξη των μελλοντικών σου στόχων
Σε ευχαριστώ πολύ!

 

Φωτογραφίες: Θοδωρής Ερμήλιος, αρχείο CPP

Advertisements